Mürüvet Turhan

Hayatımızın başında, sanki hiç göçmeyecekmiş gibi yaşarız. Bu dünya bizimdir sanki ve o gidenlerden hiç olmayacağız…İlk önce anne babamız için uğraşırız. Onlara layık evlatlar olup, sevgilerini kaybetmemeye çalışırız. Daha sonra öğretmenlerimiz için didiniriz. Sonra sevgilimiz, eşimiz, arkadaşlarımız için… Ve çocuk sahibi olunca da, hayatımızı neredeyse sadece ona adarız. Günler, geceler boyunca uyumadan, yiyip içmeden, gezmeden, eğlenmeden yaşamaya çalışırız. Eğer çocuğumuzu birine emanet edip sinemaya gidersek, iyi anne baba olamamaktan korkarız. Eğer biraz kendimizi düşünürsek, sevdiklerimize haksızlık etmiş olmaktan çekiniriz.
Hayatımız, birileri için özel olma çabalarıyla sürer. Ve bunu asla öğrenemeden, özel olup olmadığımızı anlayamadan biter. Kendimiz için yaşayamadan, hayatı keşfedemeden, içimizdeki bize bakamadan biter.
Sonunda gerçek sahibine varacak olan ruhumuzu, mükemmel olma uğruna çok hırpalıyoruz. Başkalarına rahatsızlık vermemek için, kendimizi rahatsız ediyoruz. Kendimizi sevemeden, ruhumuzu özgür bırakamadan, kendimiz olamadan gidiyoruz.
Sevdiklerimizi eleştirmemek için kendimizi eleştiriyoruz. Kendimiz olmak yerine, başkalarının istediği gibi olmaya çalışıyoruz. Ve sonunda gerçek kişiliğimizi bile değiştiriyoruz.
Hayatımız boyunca, bizi olduğumuz gibi kabul edecek birini arıyoruz. Ama biz kendimizi sevip kabul etmediğimiz sürece, bizi olduğumuz gibi kabul edecek birini bulamayız.
Herkes kalın bir çizgi çizme telaşı içinde. Durup dinlenecek, ince şeyleri anlayacak zaman yok. İncelikleri, sadece kalplerimize bakarsak görebiliriz. Ve tabii ki, ilk önce kendi kalbimize bakmalıyız…
Önce kendimiz için özel olmalıyız. Önce kendimizi sevmeliyiz. Daha sonra başkalarının bizi sevdiğini göreceğiz… Herşey bizde başlar ve bizde biter…
Dt. Mürüvet Turhan

Rastgele Yazılar: