Soğuk ve yağmura gebe bir Cumartesi sabahı, sırtımda İsimsiz Hediyeler’in ağırlığı Dim Vadisinin derinlerine doğru yola koyuldum. Üç hafta önce İsimsiz hediyelerini almak üzere sözleştiğimiz çocuklar, yol boyunca beni bekliyorlardı. Kimi keçi sürüsünün başında, kimi çeşme önünde, kimi köprübaşında, kimi dört yol ağzındaydı. Onların orada olduklarından habersizdim. Onlarda benim geleceğimden, isimsiz hediyelere aracılık edeceğimden. Nasıl olduysa oldu. Geriye kocaman yüreklerinin yansıdığı güzel sıfatları kaldı… YAZI VE FOTOĞRAFLAR / HAYATİ YENİALP
25
Ara
2009
| Önceki Yazı << Ne biriktirdiniz? | Sonraki Yazı >> ‘Yeni yıla şık girin’ |







