Mürüvet Turhan

Sevgili dostlar; sizlere şimdiye kadar hep sevmek, anlayışlı olmak, affetmek, kendi değerinizi bilmek üzerine yazılar yazmaya çalıştım. Bazılarını çok sevdiniz, bazılarına çok kızdınız. Bazılarını anlayamadınız, bazılarını sizi tanıyarak yazdığımı zannettiniz. Beni her gördüğünüzde yazılarımdan bahsettiniz. Sık sık, benim nasıl yaşadığımı sordunuz. Ben de aynı sizin gibi yaşıyorum. Seviniyorum, üzülüyorum, kızıyorum ve zaman zaman ağlıyorum. Ama bütün bunların sonunda, herkesi anlamaya ve affetmeye çalışıyorum. Bu affetme işlerini yeni yapmaya başladım tabii. Yoksa, eski beni bir görseydiniz, hakikaten korkardınız.

Eskiden kendime YÜRÜYEN NÖRON* derdim. Evden çıkarken bile sinirli olurdum. Sanki dünyayı ben kurtarıp, herkese her şeyi ben öğretecektim. Tüm insanlara; saygılı davranmayı, hak yememeyi, işini doğru yapmayı öğretmek için doğmuştum. Bu yüzden, gittiğim her yerde, küçük veya büyük bir kavga çıkardı. Çok sakin olup, hiç küfür ve hakaret etmeden tartışır ve kazanırdım. Kendimi zaman zaman, meydan savaşı kazanmış bir komutan gibi görürdüm. Herkesi değiştirmenin mümkün olduğunu, başarmama ise az kaldığını zannederdim.

Bütün bu dönemin, aslında cehalet devri olduğunu henüz bilmediğim zamanlardı. Sonra, öyle insanlarla tanıştım, öyle eğitimler aldım ki; yaptığım yanlışların farkına varmaya başladım. Aslında, evden kavga etmek için çıktığım her gün, bir şekilde kavga ettiğimi fark ettim. Evden iyi çıktığım günler ise, hep çok sakin geçti.

Hayatım boyunca uğraşsam bile kimseyi değiştiremeyeceğimi, sadece kendimi kandıracağımı anladım. Çok ama çok uğraşırsam, sadece kendimi değiştirebileceğimi anladım. Kendimi değiştirmenin, aydınlanma yolunda büyük bir adım olduğunu da anladım.

Şimdi hayatım; fırtınalı bir yolculuktan sonra limana ulaşmayı başarmış bir gemi gibi huzurlu. Kimseyle kavga etmediğim gibi, kavga etmek isteyenlere de izin vermiyorum. Kendimi, diğer insanları, hayvanları ve evrendeki her şeyi çok seviyorum. İnsanlara değer veriyorum. Tanıdığım her insandan yeni şeyler öğreniyorum.

Bu şekilde yaşamanın mümkün olmayacağını zanneden ben, artık böyle yaşıyorum. Hem çok mutlu, hem de huzurluyum. Tavsiye ederim efendim.

Affedemediğim kimse yok mu derseniz, kesinlikle yok! Beni üzen, kızdıran, haksızlık yapanların hepsini affettim. Ama onlar, hep aynı şekilde davranmaya devam ettikleri için, bazılarıyla görüşmüyorum.

Kısacası dostlarım; hayatı nasıl yaşarsanız ve görürseniz öyledir. İyi bir hayat istiyorsanız, iyi bir gözle, iyi tarafından bakın…

Kucak dolusu sevgiler…

Dt. Mürüvet TURHAN

*Nöron = sinir hücresi

Rastgele Yazılar: